به سراغ من اگر می آیید ، نرم و آهسته بیایید ، مبادا که ترک بردارد ، چینی نازک تنهایی من.
زندگی شاید آن لحظه ی مسدودی است
که ئنگاه من در نی نی چشمان تو خودرا ویران می سازد
ودر این حسی است
که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت
در اتاقی که به اندازه ی یک تنهایی است
دل من
که به اندازه ی یک عشق است
به بهانه های ساده ی خوشبختی می نگرد
به زوال زیبای گلها در گلدان
به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای
و به آواز قناریها
که به اندازه ی یک پنجره می خوانند.
به کجا چنین شتابان؟
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید:
«دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان»
«همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم...»
«به کجا چنین شتابان؟»
«به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم»
«سفرت بخیر اما تو و دوستی خدارا
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران برسان سلام مارا.»
پیکر تراش پیرم و با تیشه ی خیال
یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام
تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم
ناز هزار چشم سیه را خریده ام
بر قامتت که وسوسه ی شستشو در اوست
پاشیده ام شراب کف آلود ماه را
تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم
دزدیده ام ز چشم حسودان نگاه را
تا پیج و تاب قد تو را دلنشین کنم
دست از سر نیاز به هر سو گشوده ام
از هر زنی تراش تنی وام کرده ام
از هر قدی کرشمه ی رقصی ربوده ام
اما تو چون بتی که به بتساز ننگرد
در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای
مست از می غروری و دور از غم منی
گویی دل از کسی که تورا ساخت کنده ای
هر چه انجام مي دهم . براي توست
به چشم هايم نگاه كن تا ببيني
كه برايم چه معنايي داري
در قلبت كاوش كن.در روحت كاوش كن
و هنگامي كه مرا آنجا يافتي ديگر كاوش نخواهي كرد
به من نگو كه ارزش سعي كردن را ندارد
هر چه انجام مي دهم براي توست
به درون قلبم بنگر تا دريايي
آنجا چيزي براي پنهان كردن نيست
مرا همانگونه كه هستم بپذير زندگي ام را بپذير
همه را ارزاني خواهم كرد.همه را فدا خواهم كرد
به من نگو ارزش جنگيدن برايش را ندارد
نمي توانم خودداري كنم چيزي بيشتر از اين نمي خواهم
مي داني كه حقيقت دارد
هر چه انجام مي دهم براي توست
عشقي همچون عشق تو نيست
و هيچكس نمي تواند عشق بيشتري ارزاني كند
جايي نيست مگر انجا كه تو هستي
همه وقثت. همه جا
به من نگو آن ارزش سعي كردن برايش را ندارد
نمي توانم خودداري كنم چيزي نيست كه بيشتر از اين بخواهم
برايت مي جنگم برايت مي ميرم
مي داني كه حقيقت دارد
هر چه انجام مي دهم براي توست
خدایا
من در کابه ی فقیرانه ی خود چیزی دارم
که تو در عرش کبریایی خود نیز نداری
من در این کلبه ی خود چون تویی دارم و
تو مانند خویش نداری.
یکی را دوست میدارم
ولی افسوس او هرگز نمی داند
نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاهم
که او را دوست می دارم
ولی افسوس که او هرگزنگاهم را نمی خواند.
جام وجودت را بده لبریز احساسش کنم
عقل و دلت را هم بده کوکش کنم سازش کنم
یک ترم و اندی زندگی شرمنده ی افتادگی
چندواحدم دلدادگی فرصت بده پاسش کنم
ای رهگذر ای آشنای ناشناسم...
من پاره ای از یک دل صد پاره هستم...
در جست و جوی کاروان زندگیها...
تک ساربانی بیکس و آواره هستم...
خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد 
عشق ها می میرند
رنگ ها رنگ دگر می گیرند
وفقط خاطره ها است که چه شیرین و چه تلخ
دست ناخورده بجا می ماند
و فقط خاطره ها...
به یادت داغ بر دل می نشانم
ز دیده خون به دامن می فشانم
چونی گر نالم از سوز جدایی
نیستان را به آتش می کشانم
گلپو نه های وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
ای دلبر عشوه گر
دلدار شیرین شکر
از بزم یاران سفر
کردی چرابی خبر
هر کس بد ما به خلق گوید
ما چهره به غم نمی خراشیم
ما خوبی او به خلق گوییم
تا هر دو دروغ گفته باشیم
بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم
باشد که نباشیم و بدانند که بودیم
کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ...
کار ما شایداین است که در افسون گل سرخ شناور باسیم.
بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم
باشدکه نباشیم و بدانند که بودیم
نمی دانم چراوقتی که راه زندگی هموار می گردد
بشر تغییر حالت می دهد خونخوار می گردد
به گاه عیش و عشرت می نوازد طبل بی دینی
به گاه تنگ دستی عابد ودیندار میگردد .
به یاد آشنایان آشنا باش
به پیغامی که بینی با وفا باش
چو یادتو همیشه خاطر ماست
تو هم هر جا که هستی یاد ما باش
من این جزیره ی سرگردان را
از انقلاب اقیانوس
و از انفجار کوه گذرانده ام
و تکه تکه شدنراز آن وجود متحدی 
بود
که در حقیر ترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد.
جگر دریده چون گل را به کدام شاخه آویزم؟
به کدام سبزه بنشینم؟ زکدام پشته برخیزم؟
به کدام سرخ دل بندم؟ که شب سیاه زندانم.
به کدام سبزه پیوندم؟ که پیام زرد پاییزم؟
به نمازواژه ی تازی به تکلف از چه پروازی؟
که ز من زبان دل خواهد به نماز او چو برخیزم.
به حضوراونه با خویشم که به واژه ها بیندیشم
به چه غیر او بپردازم؟ به که غیر او درآمیزم؟
نه وکیل دوست می دارم که نیاز من به او گوید
ز وکیل و اهر من باری به خدای خویش پرهیزم.
هر گاه بتوانم بعد از هر شکست لبخند بزنم شجاع خواهم بود.
دستهایی که کمک می رسانند مقدس تر از لبهایی هستند که دعا می کنند.
بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد
بهار عارفش خطی ز خون ارغوان دارد
معرفت در گرانی است به هر کس ندهندش
پر طاووس قشنگ است به کرکس ندهندش
علی ای همای رحمت تو جه آیتی خدارا
که به ما سوا فکندی همه سایه ی همارا
بخدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد سر چشمه ی بقارا
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را
ناله را هر چند که می خواهم پنهانش کنم
سینه می گویدکه من تنگ آمدم فریادکن
ماهی که نظیر خودندارد به جمال
چون جامه زتن برکشد آن مشکین خال
درسینه دلش ز نازکی بتوان دید
ماننده ی سنگ خاره در آب زلال
دریایی که درآن نیست کسی یار کسی
کاش یا رب نیفتد به کسی کار کسی
راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی
دانه و لانه و بال و پر و پرواز دلی
می تراود مهتاب ُ
میدرخشد شب تاب
نیست یکدم شکند خواب به چشم کس و لیک
غم این خفته ی چند
خواب در چشم ترم می شکند.
روزی تو خواهی آمد
از کو چه های باران
تا از دلم بشویی
غمهای روزگاران
با توحکایتی دگر این دل ما بسرکند
شب سیاه قصه را هوای توسحرکند
باور ما نمی شود در سر ما نی رود
از گذر سینه ی ما یار دگر گذر کند
آزادی
چقدر انتظار برای رسیدن تو" آخر مگر صبر ما چقدر است .
به دنبال تومی آیم وهر کجا که باشی تو را می یابم.
آزادی می خواهم تو را بر تاج بنشانم.
آزادی سکوت ما نشانه ی ترس ما نیست دستهایمان بسته وپاهایمان به غل و زنجیراست.
پس بیا و زیباترین هدیه زندگیمان رابرایمان به ارمغان آور.
آزادی می خواهم تورا بر تاج بنشانم.
آِزادی دراین شب تیره وتار کور سوی امیدی می بینم پس فریاد برآور وبگو که"منم آزادی"
آزادی بیا و از گرما و نور وجودت شب سرد و تیره ی ما را به روشنی رهنما باش.
پس سلام بر تو ای "آزادی"
كه هميشه به يادتم و يادت هيچوقت از يادم نميره. اين رو يادت نره
 | |
| Date of Birth | 31 January, 1975 |
| Address | C/10A, Ranwar, Waroda Rd., Bandra (w), Mumbai - 50 |
| Sun Sign | Aquarius |
| Marital Status | Single |
| First Movie | Dil |
|
abhitimes_b3.jpg800 x 600 pixels - 25.1kB
abhitimes.tripod.com/ |
|
